Hechten en spiegelen

‘Mamma, ik ben hie-ier!’ Mijn jongste staat met zwaaiende armpjes op en neer te springen om mijn aandacht te vangen, terwijl ik druk in gesprek ben met een vriendin. 
 
Het is een basisbehoefte van ieder mens: de nabijheid een of enkele specifieke personen. Baby’s zijn er van nature op ingesteld een hechte liefdevolle relatie aan te gaan met tenminste één persoon, doorgaans de moeder. Deze relatie biedt het kindje veiligheid, geborgenheid en voldoening. Hechting is heel belangrijk voor de ontwikkeling van een kind en essentieel voor een goede emotionele en sociale ontwikkeling. Het helpt een kind om een eigen persoonlijkheid te ontwikkelen.
Onderzoek heeft uitgewezen dat kinderen die zich veilig hebben kunnen hechten aan een of meer personen in het eerste jaar van hun leven, sociaal-emotioneel beter functioneren dan kinderen die niet die mogelijkheid hebben gehad.  Ze kunnen beter omgaan met tegenslagen, hebben een groter gevoel van eigenwaarde, zijn sociaal vaardiger, weerbaarder, leergieriger en minder angstig.
 
In onze hedendaagse maatschappij wordt het heel sterk gevonden om onafhankelijk en zelfstandig te zijn. Dat je jezelf kunt redden. Op je eigen benen kunt staan. ‘Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid!’ Zorg dat je niet afhankelijk wordt van een man! We zijn allemaal van die doe-het-zelvers geworden. En op veel gebieden lukt het ons dat nog redelijk ook.
 
Het is juist een teken en een bron van kracht, als je in staat bent om je tot anderen te wenden voor emotionele steun. Want ook in hun volwassenheid hebben mensen het minstens zo hard nodig om veilig gehecht te zijn en te blijven aan voor hen belangrijke anderen! Volwassenen die zich zeker voelen over hun vangnet, kunnen makkelijker de hand uitsteken en verbinding maken. Ze durven onbekende situaties beter aan, zijn minder bang, maken makkelijker contact en zijn beter bestand tegen tegenslagen. Als ze zich onzeker voelen over steun van anderen, worden ze bang, boos of bazig, of ze vermijden verbinding helemaal en blijven afstandelijk.
 
Spiegelneuronen
Ons brein, onze hersenen zijn een scheppingswonder op zichzelf. Er is nog niet zo lang geleden een prachtige ontdekking gedaan door wetenschappers: spiegelneuronen. Mensen hebben elkaar nodig voor de ontwikkeling van hun identiteit. Al bij hun geboorte hebben ze zenuwcellen die zich als spiegelneuronen kunnen ontwikkelen. Vanaf onze geboorte doen we elkaar na. Als een baby naar zijn moeder kijkt en glimlacht, dan lacht de moeder meteen terug. Dat is een vorm van ‘spiegelen’, dus in houding en beweging nadoen wat de ander doet. Op dat moment leggen de hersenen van de baby een verband tussen de eigen glimlach en die van moeder, en wordt – pling! alsof er een lichtje aanspringt, - een spiegelneuron voor glimlachen aangemaakt. Mensen leren zichzelf kennen in de ‘spiegel’ van anderen en scheppen op die manier een band met hen.
 
Als je weinig bent gespiegeld in je leven, hou je altijd een gevoel bij je van: mag ik er wel zijn? Wie ben ik? Zie je me wel? Ben ik in beeld? Zelf heb je dan ook minder goed geleerd om anderen te spiegelen, je in hen te verplaatsen, contact te maken. Spiegelneuronen zijn slimme cellen, die je in staat stellen om anderen te begrijpen en aan te voelen. Ze maken je tot een sociaal wezen, een mens in verbinding, in contact met anderen, gebaseerd op liefde. Zo heeft God het bedoeld.
 
Het is nooit te laat om je spiegelneuronen te activeren! Counselling is in feite een continu spiegelproces. De counsellor stemt zich zoveel mogelijk af op de cliënt en functioneert daarbij als spiegel. Dat uit zich in lichaamshouding, oogcontact, stemgebruik, doorvragen, luisterstiltes en reflecties. Maar ook in: uitdaging, confrontatie, humor.
Kortom, contact van hart tot hart in een setting van rust, privacy en veiligheid.
 
‘Ben ik in beeld?’  Ja, bij de counsellor ben je voor 200% in beeld. Pling!