Grenzeloos verdrietig Voor
me zit een grenzeloos verdrietige cliënt. Hij heeft zijn grenzen te lang
genegeerd en nu is hij getackeld door zijn eigen lichaam. Het weigerde nog
langer mee te werken aan jarenlange roofbouw. Doorgegaan totdat hij er letterlijk
bij neerviel. Opgebrand. Burn out. Het hield – letterlijk - op. Hoe liet hij
het zover komen? De
sleutel: een gevoel van grenzen. Waar begin ik en waar hou ik op? Wie ben ik?
Wat wil ik? Wat wil ik niet? Om dat te kunnen weten heb je een stevig ik-gevoel
nodig. Een besef van identiteit: dat ben ik, zó ben ik, en zo ben ik oké! Zó ver wil ik gaan, en dat is voor mij de grens.
Niet iedereen krijgt dat besef vanzelf en in voldoende mate mee in het leven.
Mijn
cliënt heeft zich noodgedwongen een paar duidelijke doelen gesteld. Hij kan er
niet meer omheen. Hij wil onder ogen zien hoe hij het voor elkaar heeft
gekregen om zó lang zó veel te ver te gaan. In harmonie komen met zichzelf en
vooral met dat deel dat hij zoveel geweld heeft aangedaan: zijn lichaam. Hij
wil zijn grenzen gaan ontdekken, definiëren, ze leren voelen en respecteren. En
vervolgens wil hij ze ook duidelijk maken aan de wereld om zich heen. Een hele uitdaging!
Daarom is genezen van burn out een zaak van langere adem.
Je
hebt een gezond gevoel van grenzen nodig om goed te kunnen functioneren. En
daarvoor is het heel belangrijk dat je goed kunt voelen! Juist daar zit ‘m
bij veel mensen de kneep. Ze leerden dat ‘op je gevoel’ leven riskant is, dat
voelen zwak is, dat je met je geest moet heersen over je ziel en lichaam. En
daarmee gingen ze de signalen van hun lichaam veronachtzamen.
Want
alles wat er te voelen valt, voel je in je lichaam. Talloos zijn de
uitdrukkingen in onze taal die daarop wijzen. Dat ligt als een steen in mijn maag … ik krijg een brok in mijn keel …
ik heb vlinders in mijn maag … daar krijg ik pijn in mijn buik van … Je
lichaam doet op alle fronten mee. Je leeft je leven immers in je lichaam? Het
laat je voelen of je goed in je vel zit, of je fit bent of moe, of je behoefte
hebt aan rust of eten. Dat zijn de primaire behoeften.
Je
lichaam laat je ook voelen, hoe je ziel zich voelt en dat is een andere
dimensie. Ook al je emoties zijn voelbaar in je lichaam.
Mijn hart springt op van
blijdschap! Ik spring uit mijn vel van
woede …! Het verdriet ligt als een
klemmende band om mijn borst … Mijn maag doet pijn van
spanning. Ik ben zo verliefd dat ik
er niet van kan eten ... Onze
cultuur heeft ons geleerd dat gevoelens niet betrouwbaar zijn en minder belangrijk
dan kennis. Het is ‘gevaarlijk’ om je te laten leiden door je gevoel! Tientallen
jaren is het accent gelegd op geloof en volharding, kennis, de geest, de ratio
en de wetenschap. Emoties werden geassocieerd met zwakte en gezien als uitingen
van de ‘zielige’ ziel. Die moesten we zoveel mogelijk bedwingen en verbergen. Het
heeft gemaakt dat veel mensen een gezond gevoel van grenzen zijn kwijtgeraakt
en grotendeels alleen maar ‘in hun hoofd’ leven.
Maar
de God van liefde schiep ons naar Zijn beeld, inclusief emoties. Om een overvloedig leven te leiden, dat wil
zeggen: om ervan te genieten met hart en ziel!
Mijn
cliënt zit grenzeloos verdrietig te zijn … De spons zit overvol, er kan niets
meer bij. Veel praten we nog niet. Hij begint met een wandelingetje, elke dag
een stukje verder. Stilgezet bij zichzelf moet hij er nu wel aan geloven:
luisteren naar de signalen van zijn lichaam en ziel. Een onbepaalde tijd van
rust en heel veel tijd om na te denken.
En
te voelen wat zijn lichaam en ziel hem willen zeggen. Daar ga ik hem bij
helpen! |



