Therapie
maakt gelukkig! Uit Brits onderzoek is
gebleken, dat mensen die therapie volgen, gelukkiger zijn dan mensen die
promotie maken of een grote geldprijs winnen. Ook al kost therapie tijd,
energie en geld, mensen vinden dat ze er rijker van worden! Wat
is er nu bepalend voor je welzijn? Wat maakt je als mens echt gelukkig? Het
antwoord is: een ander mens! Iemand die niet alleen fysiek, maar ook van harte
en met aandacht voor jou aanwezig is. Je hebt dat nodig vanaf het allereerste
begin, om je te kunnen ontwikkelen tot een evenwichtige volwassene met een
stevig ik-gevoel. Een
baby komt op de wereld met de aangeboren behoefte aan hechting. Open voor contact
en met een verwachtingsvol, nieuwsgierig ‘ja’ tegen het leven. Hechting
vindt plaats door warmte, stemtoon, aanraking en oogcontact. De moeder kijkt de
baby in de ogen en dan gebeurt er iets wonderlijks in de neurologie van zowel
moeder als kind: dat deel van het brein dat zorgt voor empathie en verbinding, breidt
zich uit. In het oogcontact stijgt de vreugde heel snel tot euforische hoogte,
te vergelijken met een eerste verliefdheid! En als het verzadigingspunt is
bereikt, wendt de kleine het hoofdje af: het is genoeg zo, even rusten. Meermalen
herhaalt hetzelfde ritueel zich. Zo oefent het kind verbinding! Het leert
liefde incasseren en geven. Na afloop heeft het een diep gevoel van: zij ziet
mij, zij voelt mij. Ik doe ertoe. Dat legt de basis voor je welbevinden. Ik-sterkte
is onder meer te zien aan de mate waarin iemand oogcontact kan maken en houden
met een ander. Een mens wordt happy van de ervaring, gezien te worden. Of
beter: gevoeld en gekend te worden. Het Hebreeuwse woord voor
liefde is: kennen, want er is weinig verschil tussen je gekend en je geliefd
voelen. David
beschrijft dat zo: ‘Ik heb mijn ziel tot
rust en stilte gebracht. Als een gespeend kind bij de moeder, zo is mijn ziel
in mij’ (Ps. 131). Het
gaat helaas lang niet altijd goed met de hechting in die eerste belangrijke
levensjaren. Als de moeder fysiek en psychisch niet voldoende aanwezig kan zijn
om de hechtingsbehoefte van haar kind te vervullen, bijvoorbeeld doordat haar
aandacht in beslag wordt genomen door ziekte, problemen of rouw. Of wanneer het
kind moet opgroeien in een onveilige, grillige omgeving. Dan blijft er een
gevoel van spanning en onvervuldheid achter, dat niet vanzelf oplost wanneer
het kind ouder wordt. Het kan moeite hebben met het aangaan relaties, omdat het
onvoldoende de ervaring heeft meegekregen dat het OK is en dat het zich zeker
en veilig kan voelen bij anderen. Het
is – letterlijk – te weinig gezien. Maar
er is goed nieuws: hechtingsschade is ook op latere leeftijd nog te repareren!
In een liefdevolle relatie met een voor jou belangrijke ander. Dat kan een ouder
iemand zijn, familie, je partner, vriend of vriendin. Je hebt iemand nodig, die
niet bang is voor je emoties en die empatisch bij je kan blijven, terwijl je de
pijn van het te weinig gehecht zijn verwerkt. In een veilige omgeving kun je je
weer leren openstellen voor verbinding en ontvangen wat je tekort gekomen bent.
Het mooie is dat er in dat (oog)contact tegelijkertijd fysiek herstel
plaatsvindt op neurologisch niveau. Dit specifieke gedeelte van je brein is heel
flexibel en blijft je hele leven groeien. Is
er niemand op die manier beschikbaar voor jou in je nabije netwerk, dan kun je ook
terecht bij een counsellor. Het genezende effect van therapie zit voor een
belangrijk deel in de vertrouwensrelatie die wordt opgebouwd tussen cliënt en
counsellor. Het
Verwey-Jonger Instituut heeft een onderzoek gedaan naar de belevingswereld van
honderden kinderen en jongeren, in opdracht van het Ministerie van Jeugd en
Gezin. De
kinderen gaven aan dat ze het vooral belangrijk vinden dat hun ouders tijd voor
hen nemen. Aandacht en een goed gesprek vinden ze veel belangrijker dan meer
zakgeld of dat hun vader een grote auto heeft! En
… moeders, nog een belangrijke uitkomst: jullie zijn voor de Nederlandse
kinderen de belangrijkste ouder! |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
