Dit soort relatievragen komen langs in mijn praktijk. Om te beginnen: dat zekomen, is al hoopgevend! De eerste check die ik doe, is of allebei de partners gemotiveerd zijn om
aan de slag te gaan met hun relatie. Als een koppel al jaren samen is en zeker
als er ook kinderen zijn, is de relatie vergelijkbaar met een geweven tapijt. Alles
van je samen is bijeengebracht en met elkaar vervlochten geraakt. Kinderen,
gedeelde ervaringen, gevoelens, familie, bezittingen: trek je aan één draad, dan
heeft dat een verstorend effect op het hele tapijt. Raakt er een draad los, dan
is dat bedreigend voor de verbondenheid van alle andere. De partners hebben
elkaar nodig om de zwakke plekken op te sporen en de draadjes weer aan elkaar
te knopen. Heeft een van beide innerlijk of feitelijk al afgehaakt –
bijvoorbeeld als er sprake is van een buitenechtelijke relatie - dan is het vooruitzicht
somber. Dan richt ik mij in de counselling op de begeleiding en ondersteuning
van de achterblijvende partner. In
relatietherapie gaan is een stap die niet zo makkelijk wordt gezet. Maar het
beste is om ermee te beginnen als nog niet alle hoop vervlogen, de schade nog
herstelbaar en het vertrouwen in elkaar nog terug te winnen is. Als er nog bereidheid
is tot vergeven en het maken van een nieuwe start. Waar
ik heel goede ervaringen mee heb, is te beginnen met een paar sessies, waarbij de
partners een paar keer om beurten in gesprekstherapie komen. Net als in de
rechtspraak geldt ook hier: audite et
alteram partem. Hoor ook de andere partij! Niet
zelden gaat bij de intake het hek al van de dam en volgt een lange monoloog. ‘Zo fijn om nou eens
eerlijk mijn kant van het hele verhaal te kunnen doen, zonder dat ik bang hoef
te zijn dat ik de ander kwets en zonder in de rede te worden gevallen …’ Ik
stel me op als neutraal, objectief klankbord. Zo sterk voel ik dan, dat elke
medaille twee kanten heeft. Dat het totaalbeeld niet klopt en geen enkele inschatting
van de situatie passend is, voordat de hele puzzel compleet is. Ook maakt het
vaak pijnlijk duidelijk, hoe ver de partners soms van elkaar verwijderd zijn
geraakt. Als ze alleen nog maar de negatieve punten van elkaar kunnen noemen en
de sterke, mooie, positieve niet meer
zien … Die er toch echt ook altijd nog zijn, zoals mijn observaties
me leren tijdens de gesprekken! Onvoorwaardelijk
gehoord worden is het begin van heling. Als beiden het tijd vinden, vervolgen
we de therapie gedrieën. Een intensief communicatieproces volgt, waarbij ik de
partners op een tactvolle manier met elkaar in contact breng. Omdat ik waak
over de veiligheid, praten ze eindelijk zonder ruzie met elkaar. Met gerichte
opdrachten voor thuis stimuleer ik ze om ook tussentijds actief met de relatie
bezig te blijven. |
 |
|||||||
 
|
|
 |
|||||
    |
|||||||
